Boliwia

W listopadzie 2006 r. Zgromadzenie nasze włączyło się w dzieło ewangelizacji Boliwii. Odpowiadając na zaproszenie Księdza Biskupa Krzysztofa Białasika SVD, dwie pierwsze Siostry zostały posłane do

Oruro

Jest ono starą osadą górniczą położoną na płaskowyżu Altiplano w Boliwii. Jego historia sięga epoki inkaskiej, w roku 1606 Hiszpanie założyli tutaj miasto. Mieszkańcy tego regionu Boliwii żyją na ogół bardzo ubogo, w trudnych warunkach geograficzno-klimatycznych. Zamieszkiwany przez nich płaskowyż andyjski to kraina wypalona słońcem, w większości bezdrzewna, owiewana zimnymi wiatrami. Wioski i miasta porozrzucane są po pofalowanej równinie na wysokości prawie 4000 m n.p.m.

Diecezja Oruro

Powstała stosunkowo niedawno, bo w 1924 r. Ma ok. 54 tys. km 2, jest jak 1/6 Polski, zamieszkuje ją ok. 500 tys. ludności, z czego połowa żyje w mieście. Warunki w jakich żyją ludzie są bardzo trudne, prymitywne, nie mieszczące się w naszej wyobraźni.

Ks. bp Krzysztof Białasik SVD, ordynariusz diecezji wspomina:

”Jako biskup byłem na Boże Narodzenie w wiosce Chipajas. Ludzie byli uszczęśliwieni, że przyjechałem, ale nie było nawet wody. Mieliśmy jedną butelkę wody pitnej i jej używaliśmy żeby przetrzeć oczy... Było zimno. Na wieczerzy wigilijnej mieliśmy tylko zupę z mąki kukurydzianej.”

Od samego początku istnienia diecezji podejmowane są tu cenne inicjatywy duszpasterskie, liczne związki i ruchy religijne mają na celu formowanie osób świeckich i coraz pełniejsze angażowanie ich w dzieło ewangelizacji, z uwzględnieniem rodzimej kultury. Plany i przedsięwzięcia duszpasterskie diecezji są ukierunkowane przede wszystkim na ludzi biednych, wszystkich którzy żyją na marginesie społeczeństwa, a szczególnie dzieci.
Dużym wyzwaniem, oczekującym na duszpasterską opiekę są również: młodzież, osoby starsze, więzienia. Bardzo ważnym impulsem do rozwoju diecezji stała się wizyta Jana Pawła II w 1988 r.

Specyficzną formą pracy w Oruro jest duszpasterstwo tzw. grup karnawałowych. W Oruro karnawał ma zupełnie inne znaczenie niż w Rio de Janeiro czy chociażby w Polsce. Taniec w czasie karnawału, jak i sam karnawał ma tutaj charakter głównie religijny. Ma miejsce nawet taneczna pielgrzymka do Sanktuarium Matki Bożej z Socavón. Tancerze idąc 4 km tańczą i swoim tańcem chwalą Boga, Maryję i proszą o różne łaski. Chcą niejako wytańczyć łaskę – dla siebie i innych. Karnawał to jedna wielka pielgrzymka.

Pielgrzymka do sanktuarium maryjnego ma swoje zakorzenienie i uzasadnienie w ogromnym kulcie Matki jakim charakteryzuje się Boliwia. Dawny kult Matki Ziemi ma swoje przedłużenie w kulcie Matki Bożej. To właśnie poprzez Maryję Matkę Boliwijczycy dochodzą do Chrystusa. W ich pojęciu Bóg jest stwórcą i tym, który karci. Jeszcze nie poznali Oblicza Boga – miłosiernego Ojca, który kocha i oczekuje na marnotrawnego syna...

(Oprac. na podstawie Miesięcznika Polskiej Prowincji Księży Werbistów „Misjonarz” Nr 5, maj 2006)

Posłanie

W niedzielę, dn. 1 października 2006 r., w Domu Generalnym naszego Zgromadzenia odbyło się uroczyste, liturgiczne posłanie dwóch pierwszych naszych Sióstr, s. Dominiki Kondzieli i s. Joanny Lendzion, które udały się do pracy misyjnej w Oruro (Boliwia).
Przed posłaniem Siostry przygotowywały się do posługi misyjnej m.in. w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie i przyjęły krzyże misyjne podczas uroczystości ku czci św. Wojciecha w Gnieźnie, dnia 23 kwietnia 2006 r.

W galerii prezentujemy kilka zdjęć z tych uroczystości.

Pierwsze „boliwijskie” misjonarki pożegnałyśmy na Okęciu 4 października 2006 roku. Zaraz po przylocie do Oruro (Boliwia) siostry zamieszkały u ks. biskupa Krzysztofa Białasika i powoli przygotowywały swój dom. Rozpoczęły też pracę duszpasterską odwiedzając rodziny. Rodziny przyjmowały Obraz Jezusa Miłosiernego do swoich domów i wraz z siostrami modliły się. Te spotkania były doskonałymi okazjami do poznania rodzin, warunków ich życia, a przede wszystkim ich wiary. Podczas tej peregrynacji niektóre rodziny dopiero dowiadywały się, że w pobliżu jest kościół, rodzice zgłaszali dzieci do chrztu i na katechizację – przygotowanie do I Komunii świętej. Siostra Joanna rozpoczęła też pracę w Kurii Biskupiej.

W tym czasie w Polsce do pracy misyjnej w CFM w Warszawie przygotowywała się s. Katarzyna Kamińska. Dnia 3–lipca 2007 roku złożyła śluby wieczyste w Zielonce. Podczas tej uroczystości, z rąk Matki Generalnej i w obecności księdza biskupa Krzysztofa Białasika z Oruro, otrzymała krzyż misyjny. 12 września pożegnałyśmy ją na lotnisku i za 2 dni siostra dołączyła do wspólnoty misyjnej.

15 września 2008 roku, po rocznym przygotowaniu w Centrum Formacji Misyjnej udała się również do Boliwii s. Gabriela Chodzińska.

Prosimy o gorącą modlitwę za te Siostry i za ludność w Oruro.

Obecnie w Oruro pracują trzy Siostry. Jedna z nich prowadzi apostolstwo przy kościele Miłosierdzia Bożego.


początek strony